Son An

Günün yavaşladığı saatler,

köşedeki dükkanın kepenklerini indirdiği,

güneşin kuzguni bir renkle veda ettiği,

otobüsteki çocuğun kafasını cama yaslayıp hayal kurduğu,

benim sana döndüğüm saatler.

Yekpare bir zamnın bölünmüş parçaları,

durur aynanın önünde gün toplanırken.

Yansıman bana bakarken köşeden,

gözlerin değer gözlerime.

Günün yavaşladığı saatler,

yaşlı kadının hülyalara daldığı,

üzgün bir adamın şarabından ilk yudumu aldığı,

sokak lambalarının alacalığı,

benim sana döndüğüm saatler.

Masaya bir kadeh dikmişler anıt gibi.

Ziyaret saati yok, kalabalık yok, kimse yok.

Sessiz bir günün son anı,

son anı ki benim sana döndüğüm anı.

33 görüntüleme

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

Merak

Aşağıda okuyacağınız yazı uzun zamandır üzerinde çalıştığım, henüz ismine dahi karar veremediğim, deyim yerindeyse büyüttüğüm ve beraber büyüdüğüm kitabımdan kısa bir kesittir. Gerilmeniz, belki korkm

Ressam

“Hep aynı şeyi yapıyorsun” diye söylendi adama. Mesafesini belli etmek için kollarını göğsünde birleştirmiş, kaşlarını çatmıştı. Yüzünde iflah olmaz bir sitem vardı. “Ne alakası var Deniz? Hayatımızı

Ahşap Kutu

Çığlık çığlığa ağlıyordu, haykırışları mahallenin kibirli binalarına çarpıp tekrar tekrar kendi kulağına doluyordu. Sağır edici bulduğu bu yankıyı ondan başka kimse duymuyordu. Uzun boylu, iyi giyimli

 

Vesile © Tüm hakları yazarına aittir. Yazarın izni alınmadan kısmen veya tamamen çoğaltılması ve farklı biçimlere çevrilmesi yasaktır.

 

İletişim

Takip Et

  • LinkedIn

©2020, Vesile Wix.com ve sevgi ile kurulmuştur.